Het is December. Surprisetijd. In huize Willi betekent dat: één grote teringzooi (gelukkig pas nadat de BNN crew langskwam). Krantenknipsels liggen verspreid door het huis, van de tv tot de gordijnen in de slaapkamer. Lijmpotjes staan open en lekken op tafel. Stukjes gekleurd papier vind je niet alleen terug bij het afval, maar ook tussen je haren en in je bh. Althans, die bh is dan van mij. Vriendje vindt het in zijn sokken. En er zijn scharen, pennen, plakbandapparaten, taperollen en kartonnen dozen verspreid door het huis. Het is bij ons net een soort pasen, alleen dan met papier.
Zelf pas ik perfect in die setting, mijn nieuwe gekleurde Versace legging is een surprise op zich. Ik waan me dan ook helemaal in hogere sferen. Sinterklaassferen welteverstaan. Als een klein meisje leef ik me uit met knippen, plakken, schilderen en gedichtjes maken. Het erge is nog dat ik niet rust totdat alles af is. Normaal gesproken ben ik al drie weken van tevoren klaar, want ja, dat kan ik toevallig wél plannen. Dit jaar was het anders. Drie dagen van tevoren ben ik klaar en kijk nu naar mijn vriendje. Die als een soort kunstenaar bedenkelijk kijkt naar het notitieboekje dat voor hem ligt. Hij pent een zin, pauzeert en piekert. Zijn hersenen maken overuren. Trots kijkt hij op als zijn gedicht af is en leest het voor.
Ik word gelukkig van deze tijd van het jaar. Dan heb ik het natuurlijk niet over de absurd lage temperaturen. Of over de blaadjes die zo glad zijn dat ik er nog wel eens over wil struikelen. Of over de regen die op bepaalde dagen naar beneden stort en in plassen op de grond blijft liggen. Ik heb het over de pepernoten, de familiefilms die ik weer ongegeneerd kan kijken, de kinderen die braaf hun schoentje zetten en uit volle borst zingen in de hoop dat Sinterklaas een cadeautje in hun schoen deponeert. En ik heb het over de krantenregen, die zojuist door het huis dwarrelde omdat sommige kranten nou eenmaal kapot moeten in een surprise.
Lieve Do, ik hou ook van deze tijd van het jaar, storm, regen sneeuw of erger. De elementen trotserend trek ik erop uit om thuis met mijn inkopen genietend liefst met een kopje ‘chocolademelk’ te mijmeren over mijn gedichten en surprises, maar bovenal mijn oergevoel als mens naar boven te laten komen.