Het is Heus

Vroeger als je jarig was, ging iedereen in de klas verjaardagsliedjes voor je zingen. Jij mocht dan op tafel staan en je heel even heel groot en belangrijk voelen. Na afloop van al dat zingen, vroeg de juffrouw (of meester) wat je later wilt worden. Ik weet eigenlijk ook niet waarom ze dat vroeg, het is best wel gek om dat te vragen op zo’n dag bedenk ik me nu. Maar goed. Bij mij vroegen ze dat ieder jaar weer. Vroeger wilde ik heel veel verschillende dingen, ik denk dat ik ieder jaar wel wat anders bedacht. Ik wilde musicalster worden, maar ik wilde ook arts bij Artsen Zonder Grenzen worden of atletiekkampioene. Het duurde maar even dat je dat uitsprak. De klas klapte en lachte en daarna dacht je er niet meer over na, want je ging gewoon weer lekker buiten spelen.

Op een gegeven moment komt er een punt in je leven dat je echt moet nadenken over wat je wilt gaan doen. In groep 8 van de basisschool wordt na je CITO-toets gekeken op wat voor school je terecht komt. Al wordt die keuze eerder voor je gemaakt dan dat je het zelf kan kiezen. Nee, het echte moment van kiezen komt op de middelbare school. Want wat voor profiel moet je gaan doen? Wat voor studie ga je hierna kiezen? Welke keuze maak je op je 15e voor de rest van je leven? Daar draait alles dan om. Ik koos op mijn 15e voor de makkelijke kant, een paar talen en iets met beeldende vorming. Ik was vrij lui en leerde het liefst zo min mogelijk. Met dat profiel had ik ook bedacht dat ik mensen ‘wel interessant’ vond en dat ik ze heel graag wilde ‘helpen’. Prima motivatie – niet dus – voor een vervolgstudie. Je raadt het al, ik koos voor Psychologie. De verkeerde keuze natuurlijk.

Uiteindelijk ben ik op de School voor Journalistiek beland. Niet omdat ik dat beroep van kinds af aan al ambieerde, maar omdat ik me bedacht dat ik graag schrijf en dat ik dat wel kan. Op dat moment koos ik wat ik leuk vond en dacht ik niet aan de consequenties die het verder zou kunnen hebben. Nou waren er vorige week bij Pauw en Witteman pas afgestudeerde, werkloze journalisten. Zij hadden het erover hoe moeilijk het is om een baan te vinden in de journalistiek en dat ze tijdens hun studie zo weinig werkervaring op konden doen. Ik vond het maar gezeur, want juist als journalist (in spé) kun je heel veel werkervaring op doen tijdens je studie.

Toch kreeg ik wel een beetje kriebels in mijn buik, want ik merkte dat er weer zo’n keuzemoment aan komt. Ik moet mezelf een beetje voorbereiden op de toekomst. Want wat voor journalist wil ik eigenlijk zijn? Ik vind zoveel dingen leuk, dat wil ik nu nog niet vastleggen voor altijd. Maar ik wil natuurlijk ook niet over vijf jaar bij Pauw en Witteman zitten om te zeuren hoe zwaar ik het heb. Dus waar begin ik? Waar ga ik me mijn hele leven mee bezig houden? Want god, dat is lang hoor! Je hele leven. Ik weet het niet… Ik denk dat ik maar even buiten ga spelen.

Op mijn opleiding wordt altijd gezegd dat het erg belangrijk is om ervaring op te doen naast je studie. Sowieso erg belangrijk natuurlijk, maar in de Journalistiek is het nog nét iets belangrijker. Journalisten komen niet altijd even makkelijk aan het werk, omdat er veel aanbod is en in verhouding te weinig plek beschikbaar is. Logisch zul je denken en dat is het ook wel. Vol enthousiasme doe ik daarom nu bij BNN veel ervaring en informatie op. En ben ik er zo’n vijf dagen per week mee bezig. Helemaal te gek. Ik mag onwijs leuke dingen doen en maken en heb in de drie weken dat ik nu bezig ben zoveel meer geleerd dan in 1,5 jaar op school.

School. Ja, dat kan ik natuurlijk niet helemaal laten versloffen. Althans, dat was mijn insteek. Ik wil(de) namelijk niet een halfjaar zomaar aan mijn neus voorbij laten gaan. Misschien waren er regelingen te treffen of kan ik op de andere manier studiepunten halen, zodat ik niet voor niks collegegeld (zo’n 1650 euro) betaal. Inmiddels ben ik al sinds begin december informatie aan het winnen op alle mogelijke manieren op school. Maar er was werkelijk niemand die me iets kon vertellen. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd en dat demotiveerde me steeds meer.

Gelukkig was er een docent – betrokken docenten bestaan nog wel! – die me graag wilde helpen, omdat ze het zonde zou vinden als ik daadwerkelijk een halfjaar vertraging oploop. Zij informeerde bij een aantal mensen voor me en die kwamen met tips. Tips om de ruimte op te vullen als minor bijvoorbeeld. Inmiddels heb ik bij de examencommissie gevraagd hoe dat precies zit. Maar zoals verwacht geen reactie. Nog steeds niet.

De communicatie op school verloopt allemaal via de mail. Reuze handig zou je denken, maar eigenlijk heb je er helemaal niks aan. Alles moet geregeld worden via omwegen en mailtjes naar personen die niet terug mailen of vinden dat ik zelf nóg meer energie moet stoppen in het uitzoeken van mijn mogelijkheden. En dat is nou net het probleem, want ik heb geen flauw idee hoe ik iets zou kunnen regelen. Ik heb iemand nodig die mij het een en ander uit zou kunnen leggen en die persoon mis ik. Onze school is er een van bureaucratisch geneuzel, waarbij je niet gemakkelijk aan een antwoord komt.

Ik ben het zo zat. Ik doe wat naast mijn studie, iets waar ik super veel van leer en waar ik het enorm naar mijn zin heb. Maar de zin om iets van mijn opleiding te maken wordt iedere dag ietsje minder. Soms vraag ik mezelf überhaupt af waarom ik er nog moeite in zou steken als ik er voor m’n gevoel steeds minder voor terug krijg. Misschien moet ik het even op de mail zetten…

Soms heb je dat wel eens, dat je ergens heen gaat met verwachtingen en ideeën en dat je vastberaden bent om ze daadwerkelijk te realiseren. Vandaag had ik dat. Een volle planning had ik voor de boeg. Filmen, interviewen, me opvreten over het openbaar vervoer – dat is namelijk altijd te laat en te traag als je een keer écht haast hebt -, gestapo die kaartjes controleerde en boetes uitdeelde alsof het een lieve lust was en last but nog least: Motel de Jong.

Ik was er al eerder geweest en toen bedacht ik me dat ik Wilfried een heel erg goede interviewer vind. Binnen een korte tijd creëert hij een soort intimiteit met zijn gast, zodat er een heel mooi gesprek ontstaat. Alsof er helemaal geen mensen om hem heen zijn die alles wat hij doet nauwlettend in het oog houden. Mijn doel die avond was om Wilfried kort te interviewen. Gewoon ter plekke. Vol goede moed en een klein beetje voorbereid ging ik erheen.

En toen zag ik dat meesterinterviewer Frénk van der Linden aanwezig was. Juist! De man waarvan ik het interviewboek heb gekregen. De man die mij inspireert. Natuurlijk kon ik dat moment niet zomaar voorbij laten gaan. Ik zat op de eerste rij toen het programma even doorgesproken werd door Wilfried de Jong – hij had overigens een afschuwelijk pak aan – himself. De avond was een thema avond over het verhoor. Van een interview, tot een kruisverhoor bij de politie.

Wilfried had het publiek verteld dat er na afloop van het programma de mogelijkheid was om foto’s te maken in de kamers, met de gasten. Na afloop stormde iedereen dan ook de tribunes af, als een kudde buffels die
uitgehongerd was belaagden ze de (Bijna) Bekende Nederlanders voor foto’s en handtekeningen. Normaal gesproken doe ik daar absoluut niet aan mee, al is het alleen uit principe. Het is natuurlijk ook een beetje raar, een krabbeltje van iemand omdat hij bekend is verzamelen. Maar als Brad Pitt daar zou staan, zou ik waarschijnlijk omtoveren tot een bloeddorstige tijger.

Vrijdag niet. Vrijdag liep ik heel netjes af op Frénk van der Linden met de vraag of ik hem een keer zou mogen interviewen. Ik had van tevoren bedacht dat ik hem heel netjes aan zou spreken met u. Daar begon ik ook mee, maar erg consistent ben ik niet met vousvoyeren. Het resulteerde gewoon in een ‘jij’-gesprek. Maar de beste man reageerde gelukkig heel vriendelijk, sterker nog, hij vroeg of ik aankomende maandag ook naar zijn jaarlijkse masterclass wilde komen. Dus. Of ik daar heen wilde? Natuurlijk wil ik daarheen. Hij had alleen nog niet gezegd dat het 150 euro kost…