Het is Heus

Gisteren stelde Tofik Dibi, Tweede Kamerlid van GroenLinks, zich officieel verkiesbaar. BAM! Dat riep de beste man uit tot slogan. BAM! Dat moet kiezers uiteindelijk over de drempel trekken om te stemmen op de partij die strijd voor een duurzame toekomst, emancipatie en gelijke kansen voor iedereen. ‘BAM!’ dus. Hij heeft het totaal niet over de standpunten waar zijn partij voor staat. Nee, Dibi wil met zijn slogan aangeven dat hij staat voor het maken van duidelijke keuzes.
Toen ik gisteren voor de eerste keer ‘BAM!’ hoorde, kwamen er direct associaties in me op van hooligans die met elkaar op de vuist gaan. Of van een vrouw die de hele inboedel van haar vriend het huis uit kiepert omdat ze er zojuist achter is gekomen dat hij vreemd is gegaan en met een strijdkreet door de hele binnenstad van Amsterdam te horen is: ‘BAM!’ Of van een betonblok dat zojuist op tien meter hoogte naar beneden is gevallen omdat de man die in de hijskraan zat in slaap was gevallen: ‘BAM!’. Of van een klein jongetje dat zijn zin niet krijgt en met zijn vuist op tafel slaat om de aandacht van zijn moeder te trekken. BAM!

Laat dat nou net het jongetje zijn dat Dibi uitstraalt. De 31-jarige woont nog thuis bij zijn moeder in Amsterdam Slotervaart. Als hij niet de wandelgangen van de Tweede Kamer betreedt zit hij met zijn broers op de bank thuis te spelen met zijn smartphone of kijkend naar de televisie, zo stond in nrc.next vanochtend. Zo’n jongen moet Nederland en zijn partij leiden. Maar of hij het ook kán leiden is de vraag.
Inmiddels zit hij 1994 dagen in de Kamer, ongeveer zes jaar dus. Na zes jaar wil Dibi ‘nieuwe politiek’ bedrijven en kijkt hij tegelijkertijd terug naar het GroenLinks van 1971. Toen GroenLinks nog wat ‘gedurfder’ was, zoals hij zelf zegt. Toen er nog een poster met een blote vrouw in een weiland verscheen met de tekst: ‘ontwapenend’. Dibi wil dus blijkbaar ‘nieuwe politiek’ voeren, teruggrijpend op oude gewoontes. Hoe serieus moeten we dit nemen? Met slogans als ‘BAM!’ blijft Dibi het kleine jongetje dat zijn moeders aandacht wil trekken. Het kleine jongetje waar Nederland geen aandacht aan gaat besteden. Zo. Ga ik nu nog even mijn strijdkreet oefenen: ‘BAM!’

Vanochtend pakte ik de NRC Next uit de brievenbus en ik kon er niet omheen. Op de voorpagina stond een foto van een naakte vrouw, helemaal zwart geschilderd, behalve het vakje bij haar ogen. De kop erboven zei: ‘waarom haten ze ons?’.

Ik beschouw mezelf als redelijk ruimdenkend, ik probeer me altijd zo goed mogelijk in mensen te verplaatsen. Dat dacht ik. Toen ik deze kop zag vanochtend ging er toch iets aan me knagen, want ook ik vind het niet fijn om mensen in burka over straat te zien lopen. Niet dat ik het eng vind of dat ik bang ben dat zo iemand een bom onder haar sluier heeft verstopt – zoals menig flapdrol wel eens heeft beweerd. Het is gewoon… Kijk, daar gaat het al mis, ik kan het niet benoemen. Het enige dat ik niet fijn vind is dat ik iemands gezicht niet kan zien. Het is een gevoel.

Het burkaverbod dat een tijd geleden werd ingevoerd door minister Spies (CDA), wordt waarschijnlijk teruggedraaid. Spies zei dat ze het voorstel onder druk van Wilders had ingevoerd. Nu Wilders weg is wil ze het verbod terugdraaien.

Want wie zijn wij, Nederlanders, om andere – vaak – Nederlanders te verbieden een burka te dragen? Natuurlijk zijn er mensen die gedwongen worden door hun man om die burka te dragen, maar er zijn ook zat moslima’s die de sluier uit vrije wil dragen. Als zij dat graag willen; laat ze lekker.

En dan heb je het argument van de Bivakmuts, die muts is immers ook verboden. Maar dat wordt niet vanuit een geloofsovertuiging gedragen. De meeste overvallers droegen zo’n ding. Niet omdat ze het koud hadden, niet omdat ze vonden dat het bij hun religie hoorde. Nee, ze wilden niet herkenbaar zijn. De moslima’s met een burka willen hoogstwaarschijnlijk ook niet herkenbaar zijn, dan zien andere mannen immers hun uiterlijk, hun schoonheid. Maar zij doen dat en willen dat vanuit hun geloof. So what? Christenen verbied je toch ook niet een rozenkrans om hun nek te doen? Of lange rokken te dragen?

Nu Wilders weg is, neemt de angst hopelijk ook af in Nederland. Angst voor moslims. Angst voor je buurman omdat hij altijd wel heel verdacht kijkt. Ja, er gebeuren rare dingen, verschrikkelijke dingen. Maar als iedereen nou eens stopt met bang zijn en zich meer bezig houdt met dingen waar we blij van worden. Dan ben je toch een veel gelukkiger mens?

N.B Het artikel ging niet zozeer hierover, maar door de kop ging ik daar over nadenken. Het is geschreven door een Amerikaans-Egyptische feministe en zorgde voor veel ophef in de (Arabische) wereld. Als je wilt weten waar het artikel precies over ging is hier een linkje naar de volkskrant die er ook over heeft geschreven.

Op mijn tafel voor me ligt een groene das, vanmiddag heb ik nog gezegd dat ik ‘m nooit meer af zou doen. Maar nou ja, af en toe wil ik nog wel eens soepel zijn met mijn woorden en ze niet altijd nastreven. Wat wil je, als ik alles zou nastreven wat ik zou zeggen zou ik inmiddels een wandelende hippie zijn met pimpelpaars haar, woonachtig in een ver, onbekend land waar ik als zelfvoorzienende hippie-boerin zou leven tot mijn dood. Ik typ dit momenteel op mijn macbook, met een nieuw jurkje op mijn bank in mijn appartementje in Utrecht. Dus nee, niets is minder waar. Maar die groene das die ligt er.

Waarom ik een groene das op mijn tafel heb liggen? Omdat ik sinds vanmiddag ‘gehuldigd’ ben. Niet door de koningin, niet door de directeur van mijn opleiding en ook niet door één of andere padvinder. Nee, ik ben gehuldigd tot Eindredacteur van Cultuurbewust.nl. Hatsjikidee! Dus vanaf nu mag ik niet alleen onwijs leuke artikelen schrijven, concerten bezoeken en albums beluisteren, ik mag samen met Iris de muziekredactie ‘leiden’.

Dus ik kijk al de hele dag naar een das. Een groene das. En ik zou ‘m wel om willen doen, maar ik heb een geel/oranje t-shirt aan, dus het vloekt een beetje. Ik ben er wel trots op hoor, die das. Ook al vermijd ik groen in mijn kleding doorgaans een beetje. Heel misschien spot je me binnenkort wel met een groene das. Gewoon. Omdat het kan. Zo. Dan ga ik nu nog even staren hoor.