Het is Heus

Ik had verwacht dat ik er na zaterdag uit zou zien als een rimpelig oud omaatje. Helaas zag ik er niet alleen zo uit, maar voelde ik me ook zo. En dat was nou nét niet de bedoeling.

Wat een heerlijk weekendje zou moeten worden, werd een drama. Of nou ja, niet helemaal. De eerste dag was fijn. Het was vrijdagochtend en ik zat samen met het vriendje in de auto op weg naar Leeuwarden. Dan heb je toch bijna het idee alsof je in het buitenland zit, lekker ver weg. Maar het bleek een heel leuk stadje te zijn. Of een ietwat groot uitgevallen dorp, dat kan ook. Met mensen die gewoon ‘hoi’ tegen je zeggen op straat en vriendelijk naar je lachen. Ja, Leeuwarden is heel gezellig. Het hotel was onbeschrijflijk. Mooi. Luxe. Chill. En nog meer van die woorden die je gebruikt als je eerste reactie ‘ooooh’ is en je een hand voor je mond slaat. En dan hadden we de kamer nog niet eens gezien.

De deur ging open, het licht ging aan en langzaam ontdekten we alle heerlijke dingen op de kamer. Te beginnen met de open haard en loveseats. Twee. Zodat je je af en toe even terug kan trekken als je teveel tegen elkaar aan zit. Het bed was er zo één waar je wel op móet springen. Het trampolinegehalte was hoog. Dat kan ik je wel vertellen. En dan de badkamer. Jacuzzi in de hoek, sauna in de muur, twee regendouches naast elkaar – want samen onder één douche is natuurlijk not done – en spotjes die je kon dimmen zodat je het gevoel had je onder een sterrenhemel te bevinden. De hele middag hebben we de kamer niet verlaten. Je moet al die dingen waar je thuis alleen maar van kunt dromen natuurlijk optimaal gebruiken.

Dat deden we. ‘s Avonds gingen we naar een restaurant. Zo één waar je kan zeggen dat je geen vlees eet en de rest voor je wordt gemaakt. Met amuses. Nog meer amuses. Je zat al bijna vol eer het voorgerecht kwam. Vier gangen. Het was heerlijk. Zelfs de geitenkaas, die normaal gesproken nergens in mijn buurt te bekennen is, ging er heel snel in. De bietjes overigens ook. Soms moet je over een persoonlijke grens heen stappen om de heerlijkheid van voedsel te kunnen waarderen. Kunstwerkjes verschenen op mijn bord. De een nog mooier en lekkerder dan de andere. Het was heerlijk.

De dag erna begon met pijn in mijn kies. Mijn verstandskies aan de rechterkant moet nog doorkomen en dat gaat niet zo soepel als het zou moeten gaan. Het leek wel alsof al mijn tandvlees zich had opgehoopt voor die rechterverstandskies. Mijn zenuwen dachten op dat moment volgens mij ook en probeerden op alle manieren mijn aandacht te trekken. Au! De pijn werd steeds erger en na wat pijnstillers bleef het aanhouden. Er zat maar een ding op: naar de spoedtandarts. Bovenste kies eruit, met alle gevolgen van dien.

Ik had er vandaag nog uit kunnen zien als een relaxt rimpelig vrouwtje. Rimpels vanwege het bubbelbad. Rimpels vanwege de regendouche. Rimpels vanwege de sauna. Relax-rimpels. Helaas zie ik er niet zo uit, maar vóel ik me zo. Een omaatje dat door het leven moet met koppen soep omdat haar gebit het kauwen niet aan kan. Een omaatje met een gezicht waarbij enige symmetrie die ze had is weggetrokken. Een omaatje dat eruit ziet alsof iemand haar aan de linkerkant keihard op haar wang heeft geslagen en het er aan de rechterkant uit is gekomen. Een omaatje met een knikker in haar wang. En nee, hij wil er niet uit. Au!

“Lieve Dominique, wil je alsjeblieft met me…” Aaaah! Nee zeg, alsjeblieft. Voorlopig even niet. Ik moet er niet aan denken. Of nou ja, ik weet niet waarom. Maar ik moest er laatst dus aan denken. Waar trouwen nou eigenlijk goed voor is. Het enige dat ik me kan bedenken is de prachtige jurk die je dan, buiten carnaval om, aan kan. Verder is het vooral handig als praktische oplossing. Het schijnt namelijk een stuk goedkoper te zijn dan zo’n samenlevingscontract. Dus als je kinderen hebt is het gewoon de makkelijkste oplossing. Sorry als er nog mensen op de wereld waren die dit lezen, die nog een romantisch beeld hadden van trouwen.

Denk trouwens alsjeblieft niet dat ik met mijn hoofd op tilt sla ofzo. Dat ik in waanbeelden voor me zie. Maar al die ‘trouw’-gedachtes komen door de Bruidssuite. Ja, de kamer waar ik me, samen met het vriendje, aankomende vrijdag en zaterdag ga bevinden. De kamer is bijna groter dan huize Willi, met sauna, jacuzzi, kingsizebed en open haard. Ha! De kleine impressie volgt na dit weekend.

“…weg dit weekend?” JAAAAAAAAAAAA! Sauna! Jacuzzi! Here I come!

O, en verder weet ik dat het plaatje belachelijk groot is. Maar hè! Alles voor de champagne. 

‘Kling’, klinkt het door de brievenbus, gevolgd door een ‘bam’. Er vallen twee pakketjes door de brievenbus. Ik pak de twee pakketjes uit en vind twee cd’s. Ik ben namelijk muziekredacteur voor Cultuurbewust, een webmagazine over cultuur. Het is vrijwillig, maar goed, dat maakt niks uit. Ik breid mijn muziekkennis uit, mag leuke cd’s beluisteren (en houden!), bouw contacten op en ik mag naar concerten en festivals. Nou, niks vervelends aan lijkt me zo.

Ik stop de eerste cd in mijn dvd-speler – ja ik heb een dvd-speler met surround sound om muziek mee te beluisteren, ik wil je niet jaloers maken hoor – en verwonder me over de band die door de speakers klinkt. Little Trouble Kids. Het klinkt gebroken, af en toe een beetje vreemd. Soms heeft het wat weg van de Ting Tings, soms ook niet. Nou ja, je kan mijn recensie lezen en dan zelf oordelen wat je er van vindt.

De tweede cd, The Space of a Jump van Bodypolitics, daarentegen doet me heerlijk achteruit zakken op de bank. Want wat is dit fijn. Het lijkt een beetje op Hurts, maar dan net wat aparter. Soms zitten er rare klanken in en word je totaal verrast. Op een gegeven moment luister je zelfs naar een autoweg en mensen op de achtergrond, heel gaaf. Dit is zo’n bandje waarvan ik hoop dat ze het ver gaan schoppen. Dit is zo’n bandje die er te weinig zijn in Nederland. Dit is zo’n bandje waar je op ieder moment van de dag naar kan luisteren. Dit is Bodypolitics. En je kan mijn recensie hier lezen. Mocht je nu razend nieuwsgierig zijn, dan kan je de muziek ook gewoon online luisteren en anders kan je de cd vanaf 12 april kopen.

Cd’s. Ik krijg er dus steeds meer, door de brievenbus of door mijn cd-kooplust. Ik heb zo’n IKEA cd-kast (je weet wel, zo’n lange hoge, hij heet vast Billy ofzo), maar ik heb inmiddels een grotere kast nodig om mijn cd-collectie in te stoppen. Die kast is er nog niet, dus de cd’s stapelen zich op. Er waren al mensen die riepen dat ik gewoon iTunes moest gebruiken. Dat zou kunnen en het bespaart ruimte. Maar het is ook gewoon heel leuk (vind ik dan) om zo’n hoesje in je hand te hebben, het boekje door te bladeren en ‘echt’ de muziek in handen te hebben. Misschien ben ik wel heel ouderwets. Maar wel ouderwets mét een mooie cd-collectie.

Zo. En dan ga ik me nu weer verheugen op Pete Murray. Die lekkere Autralische singer-songwriter. Nou ja, lekker is hij niet echt (zie het plaatje hierboven). Maar hij maakt wel mooie muziek. Die mooie muziek heb ik trouwens ook op cd. Bovenop mijn kast.

Ik had het gezegd, dus vooruit. Extremely Loud & Incredibly Close is nog zo’n must-see movie. Het gaat over een jongetje, Oskar, die autistisch is. Zijn vader (Tom Hanks) zet speurtochten en puzzels voor hem uit en probeert Oskar zo een paar levenslessen mee te geven en hem te helpen met zijn autisme. Tijdens 9/11 overlijdt zijn vader. Oskar en zijn moeder (Sandra Bullock) staan er alleen voor en proberen het verdriet te verwerken. Op een gegeven moment vindt Oskar per ongeluk een sleutel in zijn vaders kast en hij weet zeker dat het een boodschap van zijn vader is. Vanaf dan begint een nieuwe speurtocht, hij probeert alle mensen met de achternaam ‘Black’ te vinden, om het slot te openen waar de sleutel aan toebehoort.

Dat is het verhaal in vogelvlucht, maar je kan hier de trailer bekijken. Normaal gesproken houd ik helemaal niet zo van die sentimentele films, omdat ik dan mijn tranen niet meer in bedwang kan houden. En eigenlijk houd ik daar niet zo van. Nadat ik My sisters’s keeper had gezien had ik ook wel genoeg gejankt voor de rest van het jaar. Maar goed, wist ik veel dat ik hier weer een shitload aan zakdoekjes voor nodig had. Daar hebben ze nooit zo’n Kijkwijzer-plaatje van (DAT IS DUS EEN HEEL GOED IDEE, KIJKWIJZERMENSEN!).

Maar goed, deze film is absoluut het kijken waard. De manier waarop het gefilmd is, is fantastisch. Het brengt de kijker in de wereld van een autistisch jongetje. Geluiden komen dichtbij en je kijkt anders tegen dingen aan dan je normaal gesproken doet. Je voelt de angsten van Oskar op het moment dat hij een brug over moet gaan en je voelt de pijn die het jongetje te verwerken heeft. Ja, mooi gedaan. O ja, en als je besluit om ‘m te kijken: vergeet de tissues niet!

P.s. In Amerika vonden ze de manier waarop 9/11 in beeld werd gebracht te confronterend. Omdat het leed van die dag nog altijd voelbaar is in de samenleving en critici het niet netjes vinden om de traumatische gebeurtenis op zo’n manier weer te geven.

P.p.s. Ik vind dit onzin. Het is gebeurd en het is heel erg dat het gebeurd is, maar een filmmaker hoeft dit niet anders te laten zien of te camoufleren. Dat doen ze ook niet bij films over de oorlog in Afghanistan of bij films over de Tweede Wereldoorlog. Dus, get over it.

Even een promo-praatje hoor. Want echt, een must-see movie. Nu ik er over nadenk heb ik de afgelopen week twee must-see movies gezien. Maar goed. Alles op z’n tijd. The Hunger Games dus. Zodra ik de trailer had gezien dacht ik: die moet ik zien. Die trailer had ik een halfjaar geleden al gezien, dus het was even wachten totdat de film officieel uit was. Maar vorige week was het dan zo ver. Ik ging heel braaf naar de bioscoop. Kaartje gekocht. Geen popcorn gekocht, want ja, hè, je mag je wel een beetje verplaatsen in de film die je gaat kijken. Om het nog even extra cliché en verschrikkelijk te maken; het vriendje ging ook mee.

Het doek ging open, reclame hier, reclame daar, nog meer reclame, reclame in de gloria. Je zou toch denken dat je de reclame mag skippen aangezien je heel veel geld – 9 euro! – betaalt voor een film die je net zo goed gratis kan downloaden. Ik bedoel, zo werkt dat bij apps ook. Als je betaalt hoef je de reclame niet meer iedere keer te zien en per ongeluk aan te klikken. Bioscopen stammen helaas niet uit het app-tijdperk. Maar goed, de film begon. Vanaf het begin tot de eerste helft was het meeslepend, ik zat er helemaal in. En dat terwijl het niet eens in 3d was. Voor degenen die geen flauw idee hebben waar het over gaat, hier een linkje.

Dan was er de pauze. Ik ben er nog steeds hevig van overtuigd dat de hersencapaciteit van de werknemers bij bioscopen de afgelopen tien jaar met de helft is afgenomen. Want het was erg moeilijk om de achtergrondmuziek tijdens de pauze uit te zetten op het moment dat de film weer was ingezet (op het verkeerde moment uiteraard). Dat ging ongeveer een kwartier zo door, voordat de filmpipo door had hoe het wel moest. Mega irritant. Maar dankzij het meeslepende verhaal, bevond ik me even later weer middenin de film. En hoe. Mooi einde. Ja, het was een fijne film. Het was zelfs die 9 euro waard. Maar ik wilde weten hoe het verder zou gaan.

Inmiddels ben ik bezig aan het tweede boek van de trilogie en zit ik al een tijdje in een imaginaire wereld. Het boek kan ik amper wegleggen. Gelukkig heb ik niet de continue behoefte om solidair te zijn met de film en me van eten te onthouden. Op de een of andere manier werkt het zelfs averechts. Snoepjes, koekjes, chocola en andere lekkernijen zijn niet veilig in mijn buurt en in de buurt van het boek. Want ja, we zijn onafscheidelijk. Lekker lezen. Lekker kijken. Echt hoor!

Misschien vertel ik morgen wel wat over die andere film.