Het is Heus

Het is bijna de laatste dag van het jaar. Tijd om het afgelopen jaar eens te analyseren, dat doen mensen nou eenmaal. Misschien vinden ze het wel spannend, zo’n nieuw begin. De goede voornemens vliegen iedereen weer om de oren. Op de BNN kalender van 2012 die al op het toilet pronkt, staat een lijstje voor goede voornemens om zelf in te vullen. Ik heb er nog over nagedacht ook, maar het enige dat ik kon bedenken was: meer sporten. Dat is niet zo moeilijk, want momenteel sport ik nul. Noppes. Nada. En ik heb het me al zo vaak voorgenomen, weer te gaan sporten. Op de één of andere manier glippen de momentjes dat ik besluit mijn hardloopschoenen aan te trekken altijd aan me voorbij. Begrijp me niet verkeerd, ik houd wel van sporten. Sterker nog, ik vind het heerlijk. Vroeger deed ik aan atletiek. Atletiek en ik, een groot liefdesverhaal, zo groot dat ik zelfs de Nederlandse Kampioenschappen Meerkamp mee mocht maken. De Pfeiffer die erna volgde deed de liefde de nek om en uiteindelijk stopte ik. Met atletiek en met sporten. Nu ben ik gewoon lui hoor.

Maar niet met alles. Want 2011 – en nou ga ik ook even het afgelopen jaar onder de loep nemen en een flink potje relativeren – heeft me toch veel moois gebracht. Liefde, een mooi huisje, BNN University, nieuwe Disneyfilms, en sinds vandaag ook nieuw leven in huize Willi. Wij krijgen er namelijk een bewoner bij: Munga. Munga klinkt als een Pokémon, maar is een doodgewone rode kat. Eigenlijk hoort zij – het is een vrouwtje – ook een beetje bij de goede voornemens. Voor zover je dat zo kan zien dan.

O! Zou ik toch bijna nog een voornemen vergeten. *Rent snel naar de kalender op de gang en schrijft* Doorgaan met BNN University. Want ik zit dan wel bij de laatste negen die de eerste week mogen meemaken, uiteindelijk is het toch wel de bedoeling dat ik bij de laatste zes hoor die het halfjaar BNN University ingaan. God, wat heb ik daar zin in! Vorige week tijdens Serious Request dronk ik samen met de andere BNN feuten biertjes in de 3FM kroeg. Gaf ik Sander Lantinga een hand, danste ik met Domien Verschuuren en mocht ik van dichtbij zien hoe het er nou eigenlijk aan toe gaat bij 3FM en Serious Request. Ik heb genoten. Met volle teugen. Sinds die vrijdag is het gevoel nog groter geworden en is het nóg realistischer; aankomende maandag mag ik me, in ieder geval voor een week, radiovrouw bij BNN voelen. Nog even dromen dus. En tot die tijd: een gelukkig nieuwjaar, dat ieders wensen uit mogen komen en PROOST! Op naar 2012!

De enige week in het jaar waarbij ik zodra ik thuis ben de tv aan doe is aangebroken. Serious Request 2011. Want ja, het is natuurlijk radio (bedoeld om naar de luisteren), maar het is veel leuker om te zien hoe het er allemaal aan toe gaat. Hoeveel mensen zich voor het glazen huis hebben verzameld om te kijken naar de dj’s, om geld te brengen en om te luisteren naar de muziek. Want laten we eerlijk wezen, veel kun je niet zien als een plein bomvol mensen staat. Hier vanaf mijn bank is het net een soort aapjesshow in de dierentuin.

Eigenlijk is het wel mooi, al die mensen die samenkomen in de kou op een plein voor een goed doel. Gary Lightbody die zich – al dan niet betaald – begeeft naar Leiden om drie dj’s op te sluiten in een huis en daarna een paar liedjes te zingen voor gillende meisjes. Dat het eigenlijk een beetje vals was en dat hij beter nummers in de studio kan opnemen dan live te zingen, buiten beschouwing gelaten.

Op twitter was er een discussie over Serious Request. Tweeps die het allemaal maar onzin vonden en dat het er alleen om gaat dat mensen hard kunnen roepen dat ze ook gedoneerd hebben voor het goede doel en dat die Gary Lightbody ook veel geld heeft gekost en ga maar door. Onbegrijpelijk dat mensen zo kunnen zeiken over zoiets goeds. Natuurlijk is het zo dat mensen raar gaan doen voor een camera en mensen willen misschien ook heel graag roepen dat ze iets goeds hebben gedaan. Maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat wij allemaal samen een verschil kunnen maken. En ja, ik doe daar graag aan mee. Ik vind het fantastisch dat er op deze manier zo’n groot publiek bereikt wordt voor het goede doel.

Als ik dan kijk naar die mannen die daar zitten opgesloten terwijl ze een beetje radio maken en over muziek praten, krijg ik helemaal kriebels. Eric Corton die een reportage heeft gemaakt over moeders in oorlogsgebieden. Bekende en onbekende Nederlanders die jurken, schilderijen, beelden, workshops en anders leuks beschikbaar stellen voor de veiling. De klusjesmannen die op allemaal manieren geld gaan inzamelen. Ik wil ook! Daarom las ik nog een keer – de derde keer alweer – het mailtje door dat ik pas kreeg van BNN University. En ja, dan is het toch echt geen droom. Misschien, als ik heel hard mijn best doe, mag ik volgend jaar zelfs meehelpen tijdens #SR2012

Daar reden we dan, op weg naar het ziekenhuis in Gouda. Buiten was het koud en regenachtig, maar wij zaten lekker warm binnen in de auto. Meer mensen besloten om niet op de fiets te springen en hun auto tevoorschijn te halen en zo ontstond een file. File richting het ziekenhuis. Een beetje dromerig staarde ik naar buiten, staren zonder iets te zien. Dat heb ik wel vaker. Ik keek wel, maar niks drong daadwerkelijk tot me door. Datzelfde heb ik overigens ook wel eens als iemand tegen me praat. Soms komt er totaal niks binnen.

Tot op een gegeven moment een bijzonder beeld mijn netvlies binnenkwam.  Een oud vrouwtje kwam aanlopen, leunend aan haar rollator. Ze loopt op de stoep, kijkt opzij en ziet daar een olifantje liggen in een plas. Het vrouwtje parkeert haar blauwe steunkarretje en strompelt richting het olifantje. Dan pakt ze de knuffel op, veegt het een beetje schoon, kijkt er even neer en strompelt terug. Ze zet het beestje bij een lantaarnpaal, pakt haar rollator en vervolgt haar weg.

Even later – de file schoot niet op –  komt er een man op een fiets aan. Hij fietst op de stoep, met zijn kindje in een kinderzitje achterop de fiets. Zodra hij het olifantje ziet liggen, zegt hij het tegen zijn dochtertje, pakt het olifantje op en geeft het aan z’n kind. Het meisje krijgt een glimlach op haar gezicht van oor tot oor. De man draait zijn fiets en zielsgelukkig gaan de twee weer op pad. Het omaatje zien we, als de file ineens enorm opschiet, even later lopen. Totaal onwetend over de goede daad die zij zojuist heeft verricht.

Sterker nog, het oude vrouwtje heeft zelfs twee goede daden verricht. Want ik werd zo gelukkig van dat beeld. Ik kon die oma wel zoenen! Dat soort mensen zijn bijzonder. Net als dat kleine dingen soms zo mooi kunnen zijn. Een jongen die twee meisjes helpt een schommel goed te hangen, een buurvrouw die aanbied om de andere buurvrouw naar haar zieke man te brengen als ze dat wilt, een oude meneer die de daklozekrantverkoper stiekem een euro meer geeft, een jongen die een man in een rolstoel iets aanreikt uit het hoge schap in de supermarkt. Laatst hielp ik een kindje uit de trein omdat hij veel te klein was om de hoge treden naar beneden te stappen, de lach op zijn gezicht en dat van zijn moeder. Die geluksmomentjes lijken misschien soms een ver-van-je-bed-show, maar geloof het of niet; geluk zit in een klein hoekje.

Soms heb je dat wel eens, dat je ergens heen gaat met verwachtingen en ideeën en dat je vastberaden bent om ze daadwerkelijk te realiseren. Vandaag had ik dat. Een volle planning had ik voor de boeg. Filmen, interviewen, me opvreten over het openbaar vervoer – dat is namelijk altijd te laat en te traag als je een keer écht haast hebt -, gestapo die kaartjes controleerde en boetes uitdeelde alsof het een lieve lust was en last but nog least: Motel de Jong.

Ik was er al eerder geweest en toen bedacht ik me dat ik Wilfried een heel erg goede interviewer vind. Binnen een korte tijd creëert hij een soort intimiteit met zijn gast, zodat er een heel mooi gesprek ontstaat. Alsof er helemaal geen mensen om hem heen zijn die alles wat hij doet nauwlettend in het oog houden. Mijn doel die avond was om Wilfried kort te interviewen. Gewoon ter plekke. Vol goede moed en een klein beetje voorbereid ging ik erheen.

En toen zag ik dat meesterinterviewer Frénk van der Linden aanwezig was. Juist! De man waarvan ik het interviewboek heb gekregen. De man die mij inspireert. Natuurlijk kon ik dat moment niet zomaar voorbij laten gaan. Ik zat op de eerste rij toen het programma even doorgesproken werd door Wilfried de Jong – hij had overigens een afschuwelijk pak aan – himself. De avond was een thema avond over het verhoor. Van een interview, tot een kruisverhoor bij de politie.

Wilfried had het publiek verteld dat er na afloop van het programma de mogelijkheid was om foto’s te maken in de kamers, met de gasten. Na afloop stormde iedereen dan ook de tribunes af, als een kudde buffels die
uitgehongerd was belaagden ze de (Bijna) Bekende Nederlanders voor foto’s en handtekeningen. Normaal gesproken doe ik daar absoluut niet aan mee, al is het alleen uit principe. Het is natuurlijk ook een beetje raar, een krabbeltje van iemand omdat hij bekend is verzamelen. Maar als Brad Pitt daar zou staan, zou ik waarschijnlijk omtoveren tot een bloeddorstige tijger.

Vrijdag niet. Vrijdag liep ik heel netjes af op Frénk van der Linden met de vraag of ik hem een keer zou mogen interviewen. Ik had van tevoren bedacht dat ik hem heel netjes aan zou spreken met u. Daar begon ik ook mee, maar erg consistent ben ik niet met vousvoyeren. Het resulteerde gewoon in een ‘jij’-gesprek. Maar de beste man reageerde gelukkig heel vriendelijk, sterker nog, hij vroeg of ik aankomende maandag ook naar zijn jaarlijkse masterclass wilde komen. Dus. Of ik daar heen wilde? Natuurlijk wil ik daarheen. Hij had alleen nog niet gezegd dat het 150 euro kost…

Kerstbomen komen al weer te voorschijn, kaarsjes worden aangestoken en buurten hangen vol met kerstverlichting. Hier valt het nog mee. Ik had verwacht dat er een soort mini Glowfestival in de straat zou ontstaan. De kerstversie welteverstaan. Met groene lampjes, rode lampjes, kerstengelen, sneeuwmannen en rendieren. Maar niets is minder waar. Het enige dat er tot nu toe hangt zijn ijspegels aan de overkant. De wereld heeft Sinterklaas achter zich gelaten, ik daarentegen zit er nog middenin.

Gelukkig was ik met mijn surprises. Het broertje had een DNN (Do’s News Network) radio voor mij gemaakt. Met daarin het boek der boeken; Laten we eerlijk zijn, geschreven door Frenk van der Linden. 25 jaar spraakmakende interviews van een fantastisch interviewer. Door er alleen al naar te kijken raak ik geïnspireerd. Een vriend van me heeft me meerdere malen op het hart gedrukt om zijn boeken te gaan lezen. Inmiddels is die tijd gekomen en wil ik lezen. Sterker nog, ik lees ook daadwerkelijk.

Mijn tweede surprise heb ik gekregen van mijn ‘schoonmama’, wat echt het meest verschrikkelijke woord ooit is, laten we het maar houden op de moeder van mijn vriend. Zij had een museum gemaakt voor mij. Musée de Do. In dat museum was mijn ‘carrière’ in vogelvlucht te zien. Vier schilderijtjes hingen er en met het gedicht erbij kreeg ik een rondleiding door mijn eigen museum. Heel leuk gedaan. Ik werd er heel blij van. Tegelijkertijd bedacht ik me dat mijn carrière uiteindelijk niet compleet is zonder een serie interviews te hebben gedaan.

Cadeautjes kunnen veel bereiken blijkbaar. Ergens moet ik toch beginnen met het echt leren interviewen. Lang leren interviewen. Dus dat heb ik gevraagd aan de persoon die me ooit heeft geïnspireerd hem te gaan interviewen. De vriend die ik vorig jaar leerde kennen, die nu is afgestudeerd en veel freelancet. Die onder andere Frenk van der Linden, Hugo Borst en Joop van Tellingen heeft geïnterviewd. Ja, nou is het mijn beurt. Vandaag is de dag. De dag van een nieuw begin van mijn carrière.

Het is December. Surprisetijd. In huize Willi betekent dat: één grote teringzooi (gelukkig pas nadat de BNN crew langskwam). Krantenknipsels liggen verspreid door het huis, van de tv tot de gordijnen in de slaapkamer. Lijmpotjes staan open en lekken op tafel. Stukjes gekleurd papier vind je niet alleen terug bij het afval, maar ook tussen je haren en in je bh. Althans, die bh is dan van mij. Vriendje vindt het in zijn sokken. En er zijn scharen, pennen, plakbandapparaten, taperollen en kartonnen dozen verspreid door het huis. Het is bij ons net een soort pasen, alleen dan met papier.

Zelf pas ik perfect in die setting, mijn nieuwe gekleurde Versace legging is een surprise op zich. Ik waan me dan ook helemaal in hogere sferen. Sinterklaassferen welteverstaan. Als een klein meisje leef ik me uit met knippen, plakken, schilderen en gedichtjes maken. Het erge is nog dat ik niet rust totdat alles af is. Normaal gesproken ben ik al drie weken van tevoren klaar, want ja, dat kan ik toevallig wél plannen. Dit jaar was het anders. Drie dagen van tevoren ben ik klaar en kijk nu naar mijn vriendje. Die als een soort kunstenaar bedenkelijk kijkt naar het notitieboekje dat voor hem ligt. Hij pent een zin, pauzeert en piekert. Zijn hersenen maken overuren. Trots kijkt hij op als zijn gedicht af is en leest het voor.

Ik word gelukkig van deze tijd van het jaar. Dan heb ik het natuurlijk niet over de absurd lage temperaturen. Of over de blaadjes die zo glad zijn dat ik er nog wel eens over wil struikelen. Of over de regen die op bepaalde dagen naar beneden stort en in plassen op de grond blijft liggen. Ik heb het over de pepernoten, de familiefilms die ik weer ongegeneerd kan kijken, de kinderen die braaf hun schoentje zetten en uit volle borst zingen in de hoop dat Sinterklaas een cadeautje in hun schoen deponeert. En ik heb het over de krantenregen, die zojuist door het huis dwarrelde omdat sommige kranten nou eenmaal kapot moeten in een surprise.