Het is Heus

‘Trrrrriiiiiing.’ “Wakker worden, Dominique.” Een gastoeter klinkt heel hard door de straat. Slaapdronken vraag ik me af wat het is. Nou ja, vast niet voor mij. Dus ik draai me weer om. ‘Trrrrriiiiiing!’ Dat was toch echt onze deurbel. Ik maak mijn vriendje wakker en stuur ‘m op de deur af. Waarom hij dat doet weet ik nog steeds niet, beetje lullig is het wel van me. Hij slaapwandelt naar de deur, draait zich om en loopt als een zombie terug met de mededeling dat het voor mij is. Ik pak mijn telefoon en kijk hoe laat het is. 04.18 uur. Ik kijk vlug nog even in de spiegel en schrik me dood. Mijn vriend is niet de enige die er als een zombie uitziet ‘s ochtends. Maar ik kan er toch niks meer aan doen. Zodra ik de deur open doe word ik verblind door licht. Een camera wordt op me gericht en daar staan ze dan: mijn bijna-collega’s van de BNN University lichting van vorig jaar.

Want ja, ik was toch Dominique? En waar kon je mij voor wakker maken? Ik kan mezelf wel schieten voor mijn uitspraak: “De combinatie tussen seks en Ben&Jerry’s”. Want bij BNN is niks te gek en ook de seks kon wel geregeld worden. Nadat ik duidelijk had gemaakt dat mijn vriend dat vast niet leuk vond, was dat idee van de baan. Dacht ik althans. Twee bakjes ijs werden uit een jaszak gevist en toen kon ik gaan zitten. Uiteindelijk kreeg ik een laptop op schoot en kwam daar dan toch de seks tevoorschijn. Ik mocht namelijk naar de film Fly Girls kijken. Dat het porno was, werd duidelijk toen ze ‘m een stukje doorspoelden. Gefakete seks in een gefakete vliegtuigcabine… Voor de duidelijkheid: Maak mij NOOIT meer wakker voor porno. Daar word ik niet zo blij van.

En uiteindelijk kom ik ook terug op mijn uitspraak dat je me wakker kunt maken voor Ben&Jerry’s, want hoe goddelijk dat ijs ook is. Als je lekker ligt te slapen, zit je geen moment op Cookie Dough te wachten. Nee echt, geen moment. Ik denk dat je me als ik lig te slapen nergens voor wakker kunt maken. Hooguit voor een lekkere man. Maar dat is echt uitzonderlijk. En dan moet die man wel heel erg lekker zijn. Maar het is wel briljant als je kunt zeggen op school dat je niet komt vanwege slaapgebrek, omdat BNN zo nodig om half vijf voor je deur moest staan met toeters, bellen, porno en Ben&Jerry’s. Nu ga ik slapen. Welterusten!

Sinds kort is het een feit. Ik ben kersvers lid van de BNN University klas 2012. God, als mensen mijn reactie hadden gezien toen ik hoorde dat ik door was… Al hebben sommigen dat ook gezien. Korte samenvatting: ik sprong, danste, gilde en krijste de beste Coen Swijnenberg hartstikke doof. Kortom, dolgelukkig. Dit alles gebeurde afgelopen vrijdag en gedurende het hele weekend heb ik met een glimlach op mijn gezicht gelopen. Sindsdien kan ik amper praten van de kaakpijn, maar dat hoort er bij.

Een tijdje geleden zag ik dat je je op kon geven voor BNN University. Leuk, dacht ik, laat ik het invullen. Stiekem ging ik ervan uit dat er zoveel aanmeldingen zouden zijn dat mijn motivatie een spreekwoordelijke speld in een hooiberg was. Sterker nog, ik dacht er niet eens meer aan. Totdat ik tweets voorbij zag komen van mensen die door de eerste ronde van de University waren. Even mijn mail checken. En totaal onverwacht was ik door de eerste ronde.

Maar ook de tweede ronde haalde ik en ik werd uitgenodigd om in de studio te komen. Met vijftien anderen mocht ik strijden voor de laatste negen plekken in de radioklas. Nog nooit was ik zó zenuwachtig. Normaal gesproken kan ik aan een stuk door ratelen, maar dit sloeg echt alles! Ik heb mensen eindeloos verveeld die dag met mijn geratel, dat waarschijnlijk zo rap achter elkaar door ging dat ze niet eens konden horen wat ik zei.

In de studio heb ik met een groepje heel leuke mensen radio gemaakt, items bedacht en vragen ingevuld. Maar aan een sollicitatiegesprek ontkwamen we ook niet. De eerste vraag die ik kreeg zodra ik binnenkwam was: “Kan je zingen?” Meteen heel enthousiast riep ik: “Ja hoor!” Dus. Dat wilden ze nog horen, later op de avond. Natuurlijk was mijn meest briljante idee uiteindelijk om ‘Sinterklaas Kapoentje’ te zingen. Live! Op de radio! Andere liedjes kwamen op dat moment niet in me op. Een betere manier om je voor lul te zetten is er niet, geloof mij maar. Dat was het dan. Mochten we wachten tot vrijdag. Dan zouden we sowieso gebeld worden.

Zo giechelig als de pest, opspringen bij ieder geluidje op mijn telefoon, kronkels in mijn buik… Blijkbaar kon ik toch nog zenuwachtiger zijn dan dat ik dacht. Op veel andere manieren dan dat heb ik mijn vrijdag niet doorgebracht. En ja, het verlossende telefoontje kwam. En echt, ik ben nog nooit zo blij geweest om de stem van Jochem Dopvleugel (je-weet-wel, hij die mensen in de maling neemt in de Coen&Sander Show) te horen. Hoitjes!